|
|
H φωτογραφία είναι ο τρόπος για να φέρω την πραγματικότητα στα δικά μου μέτρα. Αν δεν μπορώ να την αλλάξω, μπορώ ελάχιστα να την μεταμορφώσω, αρκετά για να συμβιβαστώ μαζί της. Ορίζοντας από την αρχή τι είναι σημαντικό και τι όχι,τι όμορφο, τι άσχημο, και τι αστείο ή λυπημένο. Είναι μια προσπάθεια να βάλω μια τάξη σε ένα χαοτικό κόσμο γύρω μου και εντός μου. Συλλέκτης εικόνων της καθημερινότητας , έμαθα να " βλέπω" γύρω μου φωτογραφίες . Τα λιμάνια γεννήθηκαν απο περιέργεια. Τι συμβαίνει όταν ένας τέτοιος χώρος φωτογραφίζεται εκτός των πλαισίων της λειτουργικότητάς του; Τι σηματοδοτεί ένα λιμάνι εγκαταλελειμμένο ή μια παραλία έρημη, το χειμώνα? Τα λιμάνια μου φιλοξενούν ένα ήλιο χειμωνιάτικο, είναι τωρινά αλλά διατηρούν εικόνες περασμένων δεκαετιών,είναι άδεια αλλά και "γεμάτα"με αταίριαστα αντικείμενα, και έτσι ορίζω τα κάδρα μου ,ανακαλύπτωντας, κάθε φορά καινούργιες συμμετρίες Κάθε πόλη έχει πολλά πρόσωπα.Διαφορετικοί άνθρωποι,μοντέρνοι και παραδοσιακοί χώροι,κίνηση και ηρεμία.Αυτές τις αντιθέσεις δηλώνει ο τίτλος "στην ίδια πόλη".Πάντα προσπαθώ να φωτογραφίζω σαν να βρίσκομαι σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου.Νιώθω τον ευατό μου πολίτη του κόσμου,ταυτόχρονα με ενοχλούν και οι ελάχιστες μετακινήσεις. Η "αποδοχή" είναι μια δουλειά ακόμα σε εξέλιξη.Φίλοι που σπατάλησαν τον χρόνο τους ,πόζαραν αδιαμαρτύρητα, δέχτηκαν να υποδυθούν ρόλους, σε εικόνες που ίσως δεν τους κολάκευαν, που δεν εξυπηρετούσαν κάποιο συγκεκριμμένο σκοπό. Είναι θαυμάσιοι, είναι μοναδικοί...και παραμένουν φίλοι. Σαν αντι-καρτ-ποσταλ του καλοκαιριού,οι φωτογραφίες του "εξωτικού καλοκαιριού"ειναι οι αναμνηστικές των διακοπών μου. Υπάρχω μέσα σε όλες, παρατηρώντας και σχολίαζοντας το γεγονός που εξελίσσεται μπροστα μου. Η εικόνα είναι άλλη μια μορφή επικοινωνίας. Ότι περιέχεται μέσα στις τέσσερις γωνιες του κάδρου, προυποθέτει την αισθητική άποψη του δημιουργού.Έτσι οι φωτογραφίες μου αναφέρονται στους άλλους, αλλά μιλούν αρκετά για μένα. Οι ίδιες είναι το καλύτερο βιογραφικό μου. Photography is the way to bring reality close to my standards. If I can't change it, I can barely transform it, good enough in order to compromise with it. Stating from the beginning what is important and what is not, what could be regarded as beautiful, or ugly, what would be funny or sad. It is a try to put in order all things of this chaotic world around me and inside me. As a collector of everyday images, I have learnt study photographs around me. The collection of harbours' fotos were created due to curiosity. What happens when an environment like that is photographed beyond the borders of its functionality? What signals a deserted harbour or a stranded beach, during in wintertime. My ports host a wintry sun, They belong to the present but maintain images of long-gone past decades, they are empty, but at the same time "full" with unfitting objects, and so I define my frames, discovering each time new symmetries. Every city has many faces. Different people, modern and traditional spaces, movement and peacefulness. These contrasts are indicated by the title "coexistence" I always try to photograph as if I were in any place of the world. I feel my self as a citizen of the world, at the same time I get annoyed even by the slightest movement. "Acceptance" is a a procedure that is still going on. Friends who have spent their time, posing without complains, have accepted to play a role, To images which might not have flattered them, that didn't serve a certain purpose. They are wonderful, they are unique and remain friends, as summer antipostcards, the "exotic summer's " photographs are recollections of my holidays. I exist in all of them, watching carefully and commenting each incident that is taking place in front of me. Images introduce another way of communication. What is entitled inside the frame's four angles, presuppose the aesthetic viewpoint of the creator. So my photographs refer to others, but still speak enough about me. They consitute my best curriculum vitae. |